Nihayet tatil geldi. SBS’de terledik ama tatile de kavuştuk. Moralimi bozmak istemiyorum. Dilerim iyi bir yer tutturabilirim.
Hoşçakal ilköğretim! Merhaba Lise!
HOŞÇA KAL İSLAHİYE! MERHABA İSTANBUL!
İlköğretim 8. sınıfı amcam ve teyzemin yanında Gaziantep’in İslahiye ilçesinde Cumhuriyet İlköğretim Okulu’nda okudum. Diplomayı buradan aldım.
Cumhuriyet İlköğretim Okulu öğretmen ve idarecilerine binlerce teşekkür! Arkadaşlarımı da unutmayacağım. Onları da çok seviyorum, hiç unutmayacağım.
Tatille birlikte İstanbul’a dönüyorum. İstanbul gözümde tütmeye başlamıştı.Ama İslahiye’den de hoş anılarla ayrıldım. Bütün sevenlerime ve sevdiklerime selam.
FOTO: ADEM AYDIN
Bu yıl, her ne kadar denize gidemesem de, kalbim hep oralarda kalacak.
Hiç
düşündük mü? Gündelik yaşantımızda ayrımına varmadan ne kadar ve ne tür
sözcükler dökülüyor dilimizden. Bu sözcükler, kaç farklı anlama dönüşebilir.
Bizim A anlamında sarf ettiğimiz sözcükler, başkalarının algı evreninde B ya da
C anlamlarına da çekilebilir mi?
Sözcükler
anlam katlarından oluşmuşlardır. Çoğu sözcük çok katlı bir anlamlar yumağı
gibidir . tıpkı bir fidan gibi boy atar, gelişir ve meyvesini verir. Zamanla
anlam ve düşünce evreninde dal budak salar.Yan, dip , derinlemesine ve
yüzeyselanlamlar kazanır.
Bir
bakarsınız, bu ağacın dallarından şiirler fışkırır yürek perdelerimizi
aralayan. Bizleri duygu kervanlarının göç yollarına sürükler.
Birbakarsınız, düşünce okyanuslarının en
derinindeinsana ve dünyaya bakışımızı
yönlendirir.
Bir
bakarsınız, olaylar ve insanlar zincirinin dar halkasından bizleri geçirerek,
coşkuların doruğuna yada hüzünlerin en
dibine uçuruverir bir öyküde.
Bir
bakarsınız, gönül ekranımıza yansıttığı canlar ve heyecanlarladünyanın bin bir birikimini sığdırıverir
düşlerimizeroman sayfalarında.
Bir
bakarsınız, insanların günlük ve sıradan ilişkileri içinde binlerce ciltlik
kitabın anlatamadığı çelişkileri, insana özgü ve insansı kaygı, kuşku ve
tasaları yaşatır bir tiyatro sahnesinde.
Sözcükler,
düşünsel ve duygusalyaşantımızın
tuğlaları, eylemlerimizin, tutku ve coşkularımızın tutanakçılarıdırlar.
Sözcükler, söz ve yazı evreninin göklerinde bir
parlayıp bir sönen anlam ışık küresinde duygu ve düşünce yıldızlarıdır.
Düşünmek insanı insan
kılan bir yeti. İnsan, düşünceleriyle evreni yorumlar, irdeler ve çözümler.
Düşünceler dünden bugüne, bugünden yarına yaşamımıza tutulan ışıklardır.
Düşünceler yoluyla silik ve karanlık dünyamız aydınlanır, bulutlar dağılır,
gerçeğin güneşi düşünce doruklarının ardından evrenimizi aydınlatır.
Düşünmek,
yaşamı sorgulamaktır. Önümüze serilen yalan ve dolan harmanından gerçekleri ve
doğruları arayıp bulmaktır.
Düşünmek,
insan bilincini genleştirir. Gördüklerimizi, izlediklerimizi, duyduklarımızı,
okuduklarımızı ince eleyip sık dokuyarak doğru değerlendirmemizi sağlar.
Önümüze konmak istenen basmakalıp düşüncelerardındakidoğruları ve eğrileri
görmemizi sağlar.
Düşünmek,
geçmişten geleceğe köprüler kurmaktır. Zaman ve mekân içine tutsak edilmek
istenen gerçekleri bulmamızda baş yardımcımızdır. Düşünce yoluyla önümüze
kurulmak istenen tuzakları fark eder,önlemlerimizi alırız.
Düşünce, akıl
ve bilim bahçelerinde açan kokusu ve rengi başkalarıyla kıyaslanamayan eşsiz
çiçeklerdir. Buçiçekler, renk ve kokuca
birbirine benzemeye başladığında düşünceler donuklaşır. Bu durum, insan
iradesinin dogmalar karşısında eridiğini, yok olduğunu gösterir.
Düşünmek, her
türlü dogmaya karşı kendi özgünlüğümüzü korumak, irademize sahip çıkmaktır.
Bakıştan bakışa değişkenlik gösteren göreceli gerçekler arasından akla ve
bilime yatkın olanını bulmaktır.
Düşünmek,
dünyanın eksenine kendi varlığımızı koymaktır. Başkalarının çizdiği yollardan
gitmek yerine, kendi patikalarımızı aramak ve bulmaktır. Başkalarının izlerini
sürmek değil, kendi ayak izlerimizle kendi yolumuzu açmaktır.
Düşünmek,
gökyüzünün altında kalan her varlığa kendi damgamızı vurabilmek; kendi
bakışımızı belirleyebilmektir. Başka gözlerin eskittiği çizgilere değil, bir
ucu beynimizde, diğer ucu yüreğimizde olan kendi çizgilerimize bakabilmektir.
Düşünmek,deneme, tutku, ve arzuyla birleşince
insanlığın mutluluk ve esenliğine yollar açar. Geleceğin ardında aydınlık
belirmeye başlar. Yaşamın dar ve karanlık tünellerinin ucunda ışıklar sökün
eder.
Düşünmek, insana saygıyı, evrene sevgiyi, güzelliğe
özlemi pekiştirir. Yarına olan inancı keskinleştirir. İnsanlar arasındaki
bağları güçlendirir. İnsan düşüncesine dadanan asalakları, ham ve dar görüşleri
siler, temizler.
Düşünmek,
anlayabileceğini araştırmak, aklın ve bilimin engin sınırları içinde özgürce
yolculuk edebilmektir. Başkalarının istediğine göre değil, yalnız kendimiz için
doğru olanı bulmak, kişiliğimizi özgürleştirmektir.
Düşünmek,
fırtınalı bir denizde limanı görebilmek, karanlık bir gecede yıldızları
sezebilmek, kızgın çölde vahayı bulabilmektir.
Düşünmek,
kısaca insana yakışır biçimde, özgürce, insanca , dostça, uygarca
yaşayabilmektir.
Bu hafta anneler gününü kutladık. Bu haftayı da Aile Haftası olarak kutluyoruz. Anneler... Bütün kahrımızı ve sevdamızı çeken kutsal varlıklar. Anne deyince, Nazım’ın bir şiiri aklıma gelir hemen:
“Analardır adam eden adamı
Aydınlıklardır önümüzde giden
Sizi de bir ana doğurmadı mı
Analara kıymayın efendiler!”
Evet, anala hâlâ kıyılmakta bugün. Japon anaları üzerine söylenmiş bu şiiri bugün Iraklı , Filistinli analar için söylüyoruz. Analara kıymak, salt onların fizikî varlıklarına zarar vermekle kalmıyor; evlâtlarına da kıymak analara kıymaktır. Vatanlarına kıymak, analara kıymaktır. Boşuna değildir, hani pek bilinen fıkrada asker Memet’in dediği gibi “vatan anamdır!” Anamsa vatan!....
Afşar Timuçin, “Çocuklara Düşen” şiirinde annelerin vazgeçilmezliğini ve gerekliliğini şöyle döküyor dizelere.
“Herkesin her yaşta
Dizinde ağlanacak bir annesi olmalı
Oradan bilinmedik uzaklara doludizgin
Çocuklardan da çocuk tahta atlarla
Aşılmaz dağları geçip ulaşmalı
Kapalı kapıların arkasında
Bekleşir ölü gözlü adamlar
Çocukluğu çarmıha germek için
Bunu bilen her çocuk annesinin dizinde
Tek o adamlara inat olsun diye
Bitmeyen sevinçleri uyumalı”
Çocukluğun erişilmez günlerinden yaşanılan günlerin acı dokusuna çapraz çizgiler çekiyor Afşar Timuçin. Annelerin sevgi ve şefkat dolu bakışlarından gümüşî bir şafak aydınlığını dolduruyor gönlümüzün gözelerine.
İlya Lagutenko, “İyice Yap Sen Beni” şiirinde, yaşanılan günlerin olumsuzluklarından yola çıkarak annesine istemlerini dile getiriyor:
“Pencereleri kapat, çek perdeleri Hırsızlar girmesin geceleyin... Radyo mu, telefonu -şu zımbırtıları- Kapat. Gün bitti, haydi, yatalım. Belki şu an -uzaklarda bir yerde Söylüyor jet uçaklar ürkünç şarkıları, Ve hücuma kalkıyor piyade... Ama uzaktayız ya, ve onların yaraları Bize hiç gözükmez. Akan musluk kadar hiçbir şey Bizi sinirlendirmez. Milletler bayrakların gururuna savaşıyor Bizi ise en çok Tramvay kalabalığı uyuz ediyor. Yerine göre - evet; hayır - bir çok durumda... Televizyonda da artık bi' şey yok, Haydi, ışıklar açık kalmasın salonda.
Dikkatli ol, anneciğim, beni yaparken, Büyüyünce güzel olayım. Sesiz ol, anneciğim, beni yaparken, Hiçbir zaman saldırgan olmayayım.”
Şair, mutlu yaratılmasını istiyor annesinden. Pek çok açıdan mutlu, onurlu ve erdemli büyümemiz annelerimizin elinde değil mi.
Bu noktada şair Bayram Balcı’nın söyledikleri ne kadar doğru: “her insan biraz da annesinin yüzüdür” Ama onların da gücünün yetmediği pek çok şey yok mu? Savaşlar, kırımlar, açlıklar, soygunlar.... BayramBalcı, annelere karşı evlâtların sorumluluklarına da şiirsel bir dille değiniyor:
“bulut topluyorum şehrin ormanından
susamışım nihaventim üstelik
çevirdim yüzümü hayattan
kopacak fırtınanın habercisiyim
bu şehre şimdi yağmur yağmazsa
annem bağışlamaz beni”
Öyleyse elbet bizim de annelerimize karşı
Sorumluluklarımız vardır. Bu sorumluluk, aynı zamanda hayata karşı sorumluluğumuzdur da.
Soyguncunun, vurguncunu, cana kıyıcının annesine bakışını da Kemal Varol, “Avaz”şiirinde somutluyor:
“artık kesif kokularla anılıyor adım ve cismim her kötülüğe varım artık: annem beni görmüyor
çünkü anneler bir gün icazet verir her çocuğa.
.........
melekler bakmasın diye uyurken örtünen annem ben uzak yaşına gelince şimdi naz:
ah ki büyüttüm çocuklarımı başkalarına!”
Ali Çapan da savaş içinde yaşamaya
çalışan anaların kaygılarını döküyor dizelerine:
“Anneler bile vazgeçmiş
Soğukta uyuyan bebelerin üstünü örtmekten,
Bebeğinin üşümesinden daha büyük korkular geçiyor yüreğinden.”
Analarımız, ellerimizden tutarak yaşama adım attıran; yaşamın sarp yokuşlarında hep arkamızda dayanak olan analarımız... Kızgın güneşe karşı üstümüzde gölge;şiddetli yağmura karşı tepemizde korunak olan analarımız.
Lâfa, edebiyata gelince öyledir de ya yaşamda öyle mi? Anayasaya kadın-erkek eşitliğini yerleştirirken, pozitif ayrımcılığa karşı çıkılmasına karşı çıkıp yasayı budayanların anası kadın değil miydi?
Her görüş,anlayış,bakış, ırk, din anayı kutsarken, biz hâlâ analarımızın “kadın” olduğu gerçeğini, anaya saygının kadına saygıyı gerektirdiğini anlayamıyoruz. Ne yazık!
